แบบ

Number of View: 3591

“เอ็งรู้จักคำว่าเพชรไหม โกวิท ” “พยายามหน่อยสิวะ”

นั้นเป็นคำที่ก้องอยู่ในหัวสมองผมมานานแล้ว นานตั้งแต่สมัยผมเรียน

อยู่ชั้น ม.ต้น

เป็นคำพูดของอาจารย์ และก็เป็นโค้ชฝึกสอนฟุตบอลทีมประจำโรงเรียน

สมัย ม.ต้น ขณะที่ผมฝึกเล่นบอลแล้วเกิดเหนื่อยขึ้นมา และไม่ค่อยวิ่ง

ผมเป็นคนที่เล่นบอลก็ไม่ได้เก่งอะไรหรอกแต่ด้วยความที่ชอบ

จึงได้ไปสมัครเป็นทีมประจำโรงเรียนกับเขา

แล้วก็มีความสุขกับการได้เล่นบอลหลังเลิกเรียนทุกวัน

แต่ความที่ผมไม่ได้มีพื้นฐานการเล่นบอลที่เก่งเหมือนกับคนอื่น

แล้วก็ไม่ค่อยมีทักษะทางด้านกีฬาด้านไหนที่เก่งเลย จึงทำให้การเล่นบอล

ไม่เก่งตามไปด้วย ผมคิดอย่างนั้นนะ

แล้วทุกครั้งที่มีการแข่งขัน ผมก็จะได้เป็นทีมสำรอง หรือ “ตัวสำรอง”

ทุกครั้ง จนจำนวนนัดที่ได้ลงเตะนั้นน้อยกว่าจำนวนนัดที่ได้นั่งดูข้างสนามมาก

อาจารย์ที่เป็นโค้ชสอนนั้น เป็นคนที่ผมชื่นชมมาก และก็ถือได้ว่าเป็นคนที่

ผมพยายามจะเอาเป็นตัวอย่าง หรือเป็นแม่แบบให้กับตัวผมเองคนนึงเลย

อาจารย์คนนั้นเก่งไปเกือบทุกเรื่อง ตั้งแต่การสอน อาจารย์นั้นสอนวิชา

คณิตศาสตร์ ซึ่งเป็นวิชาที่ผมชอบวิชานึง แล้วท่านก็สอนได้ดี แล้วก็สอนได้เข้าใจ

มาก

อาจารย์เล่นดนตรีเก่ง เครื่องดนตรีที่ท่านเล่นก็คือ กลองชุด ผมอย่างเล่นกลอง

ชุดเป็นเหมือนอาจารย์ถึงขนาดที่ว่าไปสมัครประกวดเป็นมือกลองประจำโรงเรียนเลย

แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ

อาจารย์เก่งเรื่องงานศิลปะ ไม่ว่าจะวาดรูปหรืองานศิลป์อื่นๆเช่น งานทำป้ายโฆษณา

หรือป้ายต่างๆ ที่ร้านทำป้ายทำได้ อาจารย์ก็ทำได้หมด ซึ่งปกติ อาจารย์ทั่วไปก็มีไม่กี่คน

ที่จะเก่งแล้วก็ทำได้ดี ไปซะทุกเรื่องอย่างนี้

อาจารย์เล่นบอลเก่ง ถึงขนาดที่ว่าได้เป็นตัวแทนทีมเยาวชนของชาติไทยไปแข่งถึง

เมืองนอก

ท่านทำได้เกือบทุกเรื่องและก็ทำได้ดีด้วย เป็นคนที่ผมชื่นชมมาก

แล้วคำที่อาจารย์สอนผมเมื่อตอนฝึกเล่นบอล อาจารย์ก็ไม่ได้เป็นคนสอนบอลแค่เทคนิค

อาจารย์สอนบอล แต่สามารถที่จะเอาคำสอนนั้นมาใช้ในชีวิตประจำวันได้

เมื่อยามที่ผมเหนื่อย เมื่อยามที่ผม ล้า ผมก็จะนึกถึงคำว่าเพชรของอาจารย์ ขึ้นมาทันที

แล้วมันก็ทำให้ผม มีความพยายามที่จะต่อสู้กับปัญหาต่อไปได้

นอกจากนี้ยังมีคำสอนของอาจารย์อีกหลายท่าน ที่เป็นคำดีๆ แล้วก็จำก้องอยู่ในหัวสมอง

ผมอยู่เสมอ

อาจารย์ชื่อ อาจารย์ สุเมธ ลี้อิศรามาศ

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.